ความเป็นไปของชีวิต

posted on 31 Jan 2008 15:31 by vodkatonicz in life

วันนี้เป็นอีกวันนึงที่เชียงรายฝนตก เหมือนเทวดาร้องไห้พร้อมๆกันหลายร้อยองค์
เมื่อสามวันที่แล้วอากาศหนาว เมื่อสองวันที่แล้วฝนตกทั้งวันแต่ยังคงเบากว่าวันนี้
เมื่อวานอากาศหนาวลงอีก หนาวมากๆ ถึงขั้นเริ่มกลับมาหายใจติดขัดอีกครั้ง
นี่ก็จะล่วงเข้าเดือนกุมภาแล้ว อันที่จริงฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป
แต่อยู่ดีๆ อากาศหนาวๆ ก็มีฝน ฝนที่ตกหนัก เหมือนอยู่ในฤดูฝน
โลกเล็กๆของพวกเราใบนี้ มันไม่มีอะไรที่แน่นอนจริงๆ

บลอคนี้มีคนบอกมาหลายคนแล้วว่า อ่านแล้วเศร้าจัง
ซินไม่ได้แต่งเรื่อง หรือเขียนนิยาย ได้รันทดขนาดนั้นหรอกนะคับ
แต่ว่าชีวิตจริงๆของคนเรานี่แหละ มันเศร้าได้ยิ่งกว่าในนิยายซะอีก

คำพูดของเพื่อนคนนึง กระชากซินออกมาจากความเศร้าได้ชั่วครู่ เมื่อวันก่อน
มันบอกซินว่า "ชีวิตคนมันไม่เหมือนในนิยายหรอก ต่อให้มันจะน้ำเน่าแค่ไหน
ต่อให้เค้าจะเอาเรื่องจริงไปเขียนเป็นนิยาย แต่ในท้ายที่สุดเราไม่สามารถเขียนบท
ให้กับชีวิตของตัวเองได้ ว่าต่อไปมันจะเป็นไปตามนั้น"
ก็จริงอย่างที่มันพูด เรื่องบางเรื่องเรากำหนดมันไม่ได้ ทำได้แต่เพียงแค่ปล่อย
ปล่อยให้มันเป็นไปได้เท่าที่ควรจะเป็น

ใครที่อ่านบลอคนี้อยู่ แล้วรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในช่วงซึมเศร้า หรือหดหู่
ขอแนะนำให้คุณเลิกอ่าน เพราะว่าคุณอาจจะแย่ยิ่งกว่าเดิมก็ได้
ส่วนสถานะของเจ้าของบลอคในตอนนี้ กำลังอยากหลุดพ้น จากสภาพนั้น
หาวิธีช่วยเหลือตัวเองทุกอย่าง ทำทุกวิถีทาง แต่ก็ดูเหมือนมันยากเต็มที

คนเราทุกคน "รักตัวเองที่สุด" จริงรึเปล่านะ
ทำไมเวลาที่เราอกหัก
เพลงทุกเพลงที่เราฟังแล้วมันเศร้าบาดใจได้มากมาย
ทำไมเวลาที่ฝนตก อยากเดินตากฝน อยากมองฝนเรื่อยๆ ปล่อยใจให้ตกไปตามฝน
ยิ่งเห็นน้ำยิ่งเศร้า ยิ่งหนาวยิ่งต้องการความอบอุ่น
วันนี้ขับรถไปเรียน ว่าจะไม่ไปแล้วเพราะฝนตก แต่ก็ไป
ขับไปสักพักฝนเริ่มลงแรง แรงจนไม่รู้ว่าน้ำที่ไหลผ่านหน้า มันคือน้ำฝน หรือน้ำตากันแน่
สุดท้ายก็กลับมานอนตัวเปียกอยู่ที่ห้อง หมดแรง หมดพลัง หมดใจ
อยากเรียนแค่ไหน สมองมันไม่สั่งการ สุขภาพมันไม่เอื้ออำนวย
ปวดหัวไป หนาวไป คลื่นไส้ไป เป็นไปได้ขนาดนี้เลยนะคนเรา

ทำไมถึงกินอะไรไม่ลง ทั้งๆที่เวลาชีวิตปกติ การอดข้าวช่างยากเย็น
ทำไมถึงนอนไม่หลับ ทั้งๆที่เวลาปกติ ทำงานทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยอ่อน โหยหาแต่เวลานอน
พอตอนนี้อยากจะนอน อยากจะพักผ่อน เพราะมันเป็นช่วงเวลาเดียวที่ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ก็ยากที่จะข่มตา...
บางคืนสามารถข่มตาให้หลับ ก็ยังเก็บไปฝัน เจ็บปวดอยู่กับมันทั้งๆที่น่าจะหลับให้สนิท
เคยมั้ยหลับสนิทเลย...เหนื่อยล้า...แต่ว่าอยู่ๆน้ำตามันก็ไหล ทั้งๆที่ยังหลับอยู่นั่นแหละ
กว่าจะข่มตาให้หลับลง ต้องทรมานแค่ไหนกว่าจะสลัดเรื่องนี้ได้ออกไปจากหัว
ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แทนที่เช้าวันใหม่จะสดใส มันก็ดันเป็นเรื่องแรกที่เข้ามาในหัวอยู่ดี

อยากนอนหลับสักตื่น แล้วตื่นมาขอให้พบว่า ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความฝัน
แต่ในความจริงแล้ว พอลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งเดียวที่สัมผัสได้ก็คือ เสียงของหัวใจ ที่มันตะโกนบอกว่า
"กูยังเจ็บปวดอยู่เลย" เมื่อไหร่จะหายไปนะ ความรู้สึกนี้
อยากเป็นอัลไซเมอร์ชั่วขณะจริงๆเหอะ ให้ตาย

ไม่รู้คิดเอาเองรึเปล่า แต่เวลาที่อยู่ในอารมณ์นี้
ทุกๆอย่างรอบตัว มันดูสมน้ำหน้าเราอยู่ เหมือนมันชอบตอกย้ำความเจ็บปวดของเรา

คุณว่ามั้ย?
เคยมั้ย...ที่ไปไหนก็เห็นแต่คนรักอยู่ด้วยกันเป็นคู่ๆ
เคยมั้ย...อากาศที่หนาวๆอยู่ดี ฝนก็ตกหนักยังกับจะร้องไห้เป็นเพื่อน
เคยมั้ย...จะได้ยินเพลงอะไร ก็มีแต่เพลงอกหัก
เคยมั้ย...ไปที่ไหนก็มีแต่ภาพของคนๆนั้นลอยอยู่เต็มหัว

ฉันพยายามทุกวัน ที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม และเข้มแข็งได้อีกครั้ง
แต่ทำไมทุกๆวันที่ผ่านพ้นไป ยิ่งนานมากขึ้นเท่าไหร่ มันก็เหมือนยิ่งเรื้อรัง
กลับเจ็บปวดมากขึ้นๆเรื่อย เจ็บปวดกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ทั้งที่ๆมันน่าจะมีแต่ดีขึ้นๆ ใช่มั้ย

กลับสู่สภาพเดิมอีกแล้ว บอกด้วยความจริงใจ ฉันไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลย
สงสารหัวใจตัวเอง...

มีใครมี "มอร์ฟีน" มั่งมั้ยคับ เผื่ออะไรๆ มันจะดีขึ้น

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

แล้วมันจะผ่านไป...

อ่านแล้วเศร้าจริง
แต่ก็เข้าใจ..เคยๆเหมือนกัน

ไม่มีใครตายเพราะอกหัก
มีแต่คนตายเพระาความอ่อนแอ

แล้วมันจะผ่านไป..

เลิกเศร้าได้แล้ว ไอลูกหมี

#4 By + Queen of Paranoia + on 2008-02-01 01:30

เม้นไม่ได้อ่ะ



ให้รู้ว่ายังห่วงเสมอ
เเม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนดีในสายตาเธอ

#3 By zotica (58.9.111.216) on 2008-01-31 17:36

รักแท้ พอแก้แทนไปก่อน ระหว่างหาความสุขนิรันดร์ก็พอได้อยู่นะครับ แต่เราต้องเริ่มหัด รัก ให้เป็น เท่านั้นเอง

#2 By iMase on 2008-01-31 15:41

อกหักมาสามเอนทรี่แล้วเฮ้ย

#1 By vodkatonicz on 2008-01-31 15:40